Alles onder controle dames?

Alles onder controle dames?

Er zijn vrouwen die hun linnengoed en kleren op kleur in de kast hebben liggen. De boeken op alfabet in de boekenkast hebben staan en hun was altijd op grootte aan de waslijn hebben hangen. Controle en vrouwen is een gevaarlijke combinatie. Niet als alle huisgenoten de orde handhaven en geen boeken gaan terugzetten waar ze niet horen. Zo veel moeite is dat toch niet? Nee, maar wordt het ooit leuk?
Wanneer is orde en netheid fijn en geeft het rust in een huis en waar begint het dwangmatige trekken te krijgen? Over het algemeen kunnen mannen er vrij veel van hebben en doen ze redelijk tot vaak hun best om vergaande eisen van hun vrouw omtrent het huishouden in te willigen. Om van het gezeur af te zijn waarschijnlijk. Ik merk dat de vrouwen die behoorlijk gecontroleerd zijn, vaak ook op andere vlakken hoge eisen stellen. Aan zichzelf, hun werk, hun lichaam, de kinderen, de band met vriendinnen, familie. Steeds onder het mom van: ik heb het gewoon graag in orde. Het geeft rust.
Maar eerlijk gezegd dames, ik mag het zeggen, ik ben ook vrouw, staat het jullie van geen kant. En die dames uitgezonderd die vanuit een trauma in hun jeugd, geen andere keuze hebben dan zo gecontroleerd mogelijk te leven, zou elke andere vrouw er vandaag nog mee op moeten houden. Controle wordt vaak verward met rust maar het is niet hetzelfde als rust. 

 


Rust is heerlijk. Een fijne sfeer is heerlijk, een opgeruimd huis is rustiger dan een grote troep. Fijne muziek is heerlijk, comfort en warmte is heerlijk. Het jammere is alleen dat veel vrouwen die over gecontroleerd zijn, er nooit aan toe komen om te genieten van een fijn huis met een fijne sfeer. Genieten gaat sowieso niet goed samen met controle. Laat staan dat het samen gaat met overgave, verrukking, loslaten, rustig luisteren, niets doen of foei! Verveling. Terwijl verveling in mijn ogen één van de meest ondergewaardeerde zielenaangelegenheid is. Maar daarover in een ander artikel meer.

Nee, jij bent zo lekker relaxed zeker! Hoor ik de bozer wordende dames al zeggen tegen me. Nou nee, ook niet altijd. Ik kan me ook druk maken over van alles en nog wat en menig fijne sfeer verzieken op mijn manier. Maar niet per se door een overmaat van controle omdat er geen winst in zit. Je denkt rust te creëren in je hoofd maar je creëert een onverzadigbaar monster voor wie het nooit ordelijk genoeg is. Een monster dat de omgeving terroriseert. En het vervelende is dat het een systeem is dat zichzelf steeds in stand houdt want de beloning is groot. De wereld om je heen is even kloppend gemaakt.

Wat iemand er ook tegenin brengt; als het even perfect is, is het even perfect. Dat het niet lang duurt en dat je intussen verschrikkelijk onaantrekkelijk geworden bent als vrouw, geliefde, minnares, dringt niet werkelijk door of is juist de bedoeling maar dan is alle hoop op een relaxte relatie sowieso vervlogen. Ik heb een vurige vraag aan alle dames die zich aangesproken voelen door deze tekst: denk diep na en probeer te zien waar de winst zit van het steeds maar controle proberen te houden. Wat brengt het je wezenlijk? Waaraan heb je behoefte? Is het liefde? Waardering? Erkenning? Die verdien je ook als je blauwe onderbroeken bij de paarse pyjama’s liggen.
Controledwang kan een manier zijn om niet dichter bij je partner te hoeven komen. Om afstand in te bouwen. Echte nabijheid, intimiteit beangstigt je. Heb het daar eens over als je de moed hebt. Dat zou ontzettend knap zijn en het is je gegund om gewaardeerd en geliefd te worden om wie je bent in plaats van vooral waardering te krijgen voor wat je perfect kunt.

Flow

Flow

In de late avond of vroege nacht luister ik geregeld naar muziek op Spotify. Ik begin ergens en eindig compleet ergens anders. Het gebeurt dat ik opeens Suzanne Vega weer luister: Marlene’s wall, of The Cocteau Twins met Lorelei (heel hard in de koptelefoon). Ik koester die momenten omdat ze me een flow geven die met weinig anders vergelijkbaar is. Ik zie mijzelf tot grootse dingen in staat bij het beluisteren van goede muziek. Tijdens een vrijpartij ervaren we die flow als het goed is, of op een feest als alles klopt (er lekkere wijn is, de muziek goed is en de mensen onderhoudend zijn). Of in een gezelschap waarin we ons geliefd en gekoesterd voelen. Achterover leunen in een stoel en er gewoon kunnen zijn.

Ik kan een woord horen en het gevoel ervaren. Het Duitse woord Zärtlichkeit is werkelijk prachtig. Ik vind de Duitse taal sowieso prachtig. Die flow die ik beschrijf gaat over aanwezig zijn in het moment. Helemaal in beslag genomen worden door iets wat beroert, aanzet tot een streven of een lief gebaar. De flow maakt het beste in ons los. Zoals de liefde zou kunnen doen. Opgaan in de ander, in het moment boven het leven uit stijgen. Of er middenin gegooid worden. En ik weet niet eens wat ik precies onder Liefde versta, terwijl ik er toch mijn werk van heb gemaakt om er iedere dag goed naar te kijken.

Ik heb moeten leren, en ik ben er intussen goed in, dat niet alles te delen is. Dat er veel momenten in een mensenleven zijn, niet alleen een flow, die alleen beleefd worden. Niet noodzakelijk omdat er niemand in de buurt is, maar eenvoudigweg omdat veel van onze zielenroerselen precies dat zijn: zielenroerselen. Geen openbare gedachten of mededelingen. Terwijl de liefde ook wel heel erg gaat over delen en verbinden. Hoe verhoudt zich dat tot elkaar? Hoe ben je een god in het diepst van je gedachten en tegelijk nog iemand die opgaat in de ander?

Ik pleit voor het opzoeken van de vrije ruimte. Voor het beleven van heimelijke genoegens zoals je verliezen in muziek, en desnoods met een bezemsteel als microfoon hard mee zingen op “Show me the way” van Peter Framton. Omdat het je leert vrij te denken, vrij te bewegen. Te associëren met beelden zodat het repertoire waaruit je put groter wordt. Iedereen die naar je luistert, verdient het om geboeid te worden. Je liefdespartner in het bijzonder. Bedien je van kleurrijke beelden, put rijkelijk uit muziek, films en gedichten. Ben fantasievol en leef overeenkomstig. Leg flow in jezelf aan en kijk wat er om je heen begint te gebeuren. Kijk eens ergens van op. Verwonder je over kunstwerken. Bewonder openlijk een ieder die je dag, in welke opzicht dan ook, weet te beïnvloeden. Ook die trage slak die in een lelijke kleine auto voor je rijdt terwijl je haast hebt. Bespeur de verleiding die zich meester van je maakt. Waar is je fatsoen?

Ga je te buiten aan drank, seks, eten, kleding, zon of zonnebank, huilen, lachen, zeuren, en verman je daarna. En weet: het is niets meer of minder dan leven. Liefhebben is de flow die er uit rolt. Let maar op.

Die glimlach, en toen…

Die glimlach, en toen…

Ergens in een café of supermarkt of feest of kerk of werkoverleg of kantine of in een file, heb je een blik en een glimlach gedeeld met een ander. Onbekende of bekende, we laten het in het midden. En er is maar één persoon op de wereld die weet wat dat betekende. Het vereist wel enige zelfkennis om te duiden wat er in jezelf gebeurde tijdens de uitwisseling met die ander. Was het een beleefde glimlach? Of een verwachtingsvolle? Of een neutrale of boer met kiespijn glimlach? Werd je geraakt tijdens het moment? Alleen jijzelf weet dat. En dat te weten betekent nog niet dat je dat gaat meedelen aan anderen. Aan je partner bijvoorbeeld. Hoeveel mensen gaan ‘s avonds naar huis en antwoorden dan op de alom bekende vraag: En hoe was …….? “Nou, ik heb tijdens het eten van mijn soep in de kantine geglimlacht naar een man die op dat moment een yoghurtje pakte en ik moet zeggen dat er zich een gevoel van me meester maakte wat ik op zijn fatsoenlijkst warme belangstelling, en op zijn eerlijkst, brute aantrekkingskracht zou willen noemen, en ik kijk nu al uit naar de lunch van morgen”.

Dat zou het avondeten danig verstoren neem ik aan. Tenminste in veel relaties. En toch zou het precies zo kunnen zijn voor jou en weet je dat eigenlijk al donders goed. Stel dan dat de kerstborrel op het werk in aantocht is, of de Sint, en je verwacht een informeel samenzijn met die fijne collega, dan kun je natuurlijk beter niets gezegd hebben over die eerste glimlach. Je ziet de vragen van het thuisfront al aankomen: en was die ene van de kantine er ook? En hebben jullie gepraat? (de vrouwelijke partner: en hoe ziet ze er uit?) En voel je nou iets voor die collega, is hij/zij getrouwd? Vind je haar aantrekkelijk?

Heb je daar zin in? Nee. Beter nog even voor je houden dus. En wie weet, de volgende keer vind je er niets meer aan en dan zou je alles voor niks op zijn kop bben staan.

redlandAlleen is het nu zo dat die ander eigenlijk wel heel leuk is, ook een tweede keer en een derde keer. Er wordt inmiddels voluit gelachen naar elkaar en de blikken duren langer en zijn intenser. En op de kerstborrel is het een kleine moeite om ook een rode wijn voor die ander mee te nemen van de bar. Eenmaal in gesprek komen er best wel zinnige en verassende dingen uit, van dichtbij is de aantrekking nog sterker en dit alles lijkt wederzijds ervaren te worden. Wat nu verteld bij het thuiskomen bij de eigen partner? Op de vraag: En hoe was…?

“Nou, eigenlijk begin ik smoorverliefd te worden op een collega, ik zou het liefst eerste en tweede kerstdag tot en met 3 januari in een besneeuwde berghut in de Alpen met hem/haar willen doorbrengen, liggend op een berenvel voor de open haard”, lijkt je ook niet het beste antwoord van de eeuw. En toch is het waar. Ben je nu al aan het liegen? Bedrieg je je partner heimelijk? Feitelijk gesproken niet maar er ontstaat een mogelijkheid in je binnenste om die ander toe te laten.

Mannen en vrouwen die bij mij  komen en vertellen over een affaire die ze in het geheim gehad hebben, herkennen allen het punt waarop ze diep van binnen wisten dat er plat gezegd, stront aan de knikker was. Bijna allen hebben ze momenten laten lopen waarop ze in een eerlijk maar moeilijk gesprek met hun partner, hadden kunnen vertellen over een verliefdheid op een ander. Zonder de maandenlange leugens, het dubbelleven, de ontkenningen, de schuld, de schaamte. Bedrogen partners zullen vaak zeggen: het feit dat er tegen me gelogen is, vind ik het ergste. Maandenlang voor de gek gehouden zijn, dat kwetst me het meest. Natuurlijk staat een relatie op zijn kop als je thuis gaat vertellen dat je verliefd bent op een ander. Sommige verliefdheden dienen als signaal en laten zien waar je in de relatie met je eigen partner niet meer gelukkig bent. Andere verliefdheden luiden een nieuw leven in; je voelt dat de ander een nieuwe levenspartner zou kunnen worden. En dat is heel erg bedreigend voor je huidige relatie.

Wat is nu het punt waarop je thuis gaat vertellen wat je overkomt? Eenmaal de verliefdheid consumerend, ben je te laat. Dan zeil je van de ene leugen in de andere en kun je nog hopen dat het een periode in je leven is die overgaat en nooit zichtbaar wordt. Dat is vaak ijdele hoop. Bovendien tekent een verliefdheid. Je bent afwezig, geïrriteerd, fel over afspraken die buitenshuis gepland staan en pertinent door moeten gaan, minder geïnteresseerd in seks met de eigen partner. Ik bedoel, het valt nogal op. Eigenlijk kun je dit alles alleen voorkomen door in een heel vroeg stadium, ja misschien wel bij de glimlach in de kantine, thuis te vertellen wat je is overkomen. De kans op een daadwerkelijke affaire met die persoon wordt daarmee wel kleiner en soms wil je doorgaan met een avontuur. Te veel openheid komt dan niet uit. Daarbij komt zelfinzicht en vooruitzien erg goed van pas.

Het gaat er niet om dat ik als een moraalridder ga vertellen wat je wel en niet moet doen bij het bespeuren van een verliefdheid op een ander. Belangrijk is te beseffen dat je liefdespartner een eigen privé domein heeft en dat je dat dient te respecteren. Veel zaken spelen zich op zielenniveau af, zeker ook verliefdheden op anderen. Belangrijk is ook dat jij zelf als liefdespartner serieus genomen wilt worden. Dat je mag verwachten dat er niet tegen je gelogen wordt. Dat je in staat geacht mag worden ook moeilijke dingen aan te horen. Op basis van respect en integriteit (ook tegenover degene op wie je verliefd bent geworden!) kun je als stel in open gesprekken zien waar de verleiding of het gemis heeft gezeten. Verdiepte gesprekken over onderwerpen als verlangen, dromen, aantrekking, geboeid zijn, levenspad enzovoorts kunnen een stel ook weer helen. Ik begeleid dat soort gesprekken en ik zie vaak dat een stel er gelouterd en sterk uit tevoorschijn komt. Makkelijk is het allemaal niet, maar zeker de moeite waard omdat het leven er uiteindelijk rijker van wordt.

Hebt u belangstelling voor mijn aanbod? Klik hier voor meer informatie over onze coachende aanpak van relatietherapie

De Bikini-kwestie

De Bikini-kwestie

De zomer komt eraan, we kunnen zowaar naar buiten. We gokken er maar op dat er een langere periode van zon, strand en zee aan zit te komen. Met in het kielzog daarvan de jaarlijkse bikini-kwestie.

Voor de vrouwen die zich daarmee bezig houden. Voor de gelukkige of gewoonweg nuchtere zielen die er geen energie in gaan steken, is er natuurlijk helemaal geen bikini-kwestie, dat spreekt. Ik zelf ben de dunste niet. De dikste ook niet maar ik kan niet zeggen dat ik er geen omkijken naar heb want het komt toch wel nauw met mijn bikini. Of badpak. Maar met een badpak  ben ik eigenlijk al aan het capituleren. Dan geef ik mij over aan de zwaartekracht. Strand en zwembad worden het domein van de anderen. De jonge slanke dames.  Dus een badpak kan altijd nog en dan koop ik er meteen ook  een badmuts met plastic margrieten bij.

De bikini die ik de afgelopen 3 jaar droeg, kan echt niet meer ook al heb ik eerst wel goed gekeken of het niet meeviel. Dat deed het niet en nu ga ik een andere kopen, met tienerdochter die niet te beroerd is om als kritische noot mee te gaan. Waar zal ik op gaan letten? Zal ik er één nemen met figuur-corrigerende eigenschappen? Zo één die alle zwakke plekken maskeert? Zodat de vetrolletjes er rond je nek uitfloepen? Nee, een gewone zwarte? Hmm, ik zie mijn metgezel al fronsen.

Belangrijk is natuurlijk het doel van alles in gedachten te houden. Wat wil ik eigenlijk bereiken met mijn bikini? Dat hij niet afzakt na een duik in zee (als ik daar aan toe kom). Da’s natuurlijk heel praktisch gedacht. Er spelen andere, belangrijkere zaken. Zoals daar zijn: hoe zie ik er uit in mijn bikini? Kan ik zonder blikken of blozen langs de kustlijn wandelen? Kan ik met opgeheven hoofd een blikje bier en een friet speciaal halen in de strandtent? Kan ik enigszins charmant achter mijn dochter aan de zee in huppelen? Of moet ik dat sowieso niet doen?

Allemaal belangrijke vragen in dit verband. Ook al weet ik dat het om mijn bij tijd en wijle mooie innerlijk gaat. Om de jaren die zichtbaar worden op mijn gezicht en lijf en die ontelbare schatten van ervaring herbergen. Om de liefde van mijn liefsten die niet op een vetrol meer of minder kijken. De honden kan het ook vrij weinig schelen trouwens. Het gaat om de beauty within. Uit onderzoeken weten we inmiddels dat mannen niet zo nauw kijken. Blijven alleen de ANDERE VROUWEN over. Die zien natuurlijk wel alles. Zelf hebben ze waarschijnlijk net zo voor de spiegel gestaan als ik en dat weten we donders goed van elkaar.

Ik stel daarom voor dat we elkaar deze zomer openlijk bewonderend tegemoet treden op strand, zwembad, terras en plein. Dat we als vrouwen laten zien dat het ons helemaal niks kan schelen hoe de ander erbij loopt. Dat we alleen maar zien of de ander het leuk heeft en zich goed voelt. Het kan geen kwaad zo ook naar mannen te kijken want ook zij staan te wikken en wegen voor de spiegel met hun Speedo of bloemenbroek. Als we elkaar tegenkomen deze zomer knikken we alwetend en bestellen nog een grote ijsco. Afgesproken?

De riedel die je beu bent

De riedel die je beu bent

Hoe vaak gebeurt het niet dat je in gesprek bent met je partner en je het verloop van het gesprek en de hele avond die er op volgt, al kunt uittekenen. Daar gaan we weer denk je bij jezelf. Je ziet aan het gezicht en de houding van je partner al hoe laat het is. Ook je eigen wel bekende emoties tijdens dit soort gesprekken, voel je in alle heftigheid omhoog komen.

En telkens weer (mooi lied trouwens van Willeke Alberti, maar dit terzijde) neem je je voor om deze keer rustig te blijven, de ander uit te laten praten, geen stem te verheffen, niet weg te kijken en luid te zuchten, te blijven zitten en niet weg te lopen of een andere actie niet te doen die je doorgaans wél zou doen. De onmacht en frustratie maken zich meester van je. Waarom nog langer in deze relatie blijven als het altijd zo moet. Er is gewoon geen fatsoenlijk gesprek te voeren met die ander.

De wanhoop nabij

Inderdaad is het om moedeloos van te worden. Als je niet eens in staat bent een gesprek met elkaar te voeren, dan ben je ver heen met zijn tweeën. En toch is dat niet waar. Een gesprek voeren met je partner over een zaak die er wezenlijk toe doet, is erg moeilijk. Niet tijdens de eerste ontmoeting aan de bar. Nee, dan gaat elk gesprek vanzelf, wat zegt hij of zij dat toch mooi! Zelfs zaken die je eigenlijk anders ziet, ben je nog bereid van alle kanten te beschouwen; je leeft je bovenmatig in. Wat gebeurt er dan tussen dat eerste gesprek en de eerste sessie bij de relatiecoach, waarin je zojuist hebt verteld dat jullie niet meer met elkaar kunnen praten. Ben je dat verleerd ergens onderweg? Kon je eigenlijk tijdens die eerste ontmoeting ook niet praten maar viel het toen nog niet zo op? Heb je geen zin meer om te praten: zit er eigenlijk wel winst in om gesprekken te voeren met die ander? Krijg je ooit wat je nodig hebt? En dan bedoel ik niet dat je altijd je zin krijgt. Denk aan zaken als steun, troost, erkenning, waardering, verbinding en intimiteit.

Mannen en vrouwen die bij mij komen, zijn doorgaans de wanhoop nabij als het gaat om de inschatting van de effectiviteit van hun gesprekken. Dat klinkt ingewikkeld maar ik bedoel dat ze er weinig vertrouwen in hebben dat ze in staat zullen zijn om goede, opbouwende gesprekken te voeren over voor hun wezenlijke thema’s. En toch gaan ze dat weer doen, gaandeweg het traject bij ons. En dat begint eigenlijk heel simpel met het onderkennen van het eigen aandeel in gesprekken. Mensen vergeten dat ze nog steeds diezelfde zijn als tijdens de eerste ontmoeting en dat de inspanning die toen door beiden geleverd werd en als vanzelfsprekend werd ervaren, ook nu nog te leveren is. Intussen is er natuurlijk wel het één en ander gebeurd tussen jullie. Ik hoef niet alles te noemen waar een stel mee te maken krijgt. De gevolgen zijn boosheid, afhaken, twijfel, teleurstelling, gekwetstheid, noem maar op. En dat praat niet makkelijk natuurlijk.

Licht aan het eind van de tunnel?

Toch is een negatieve gespreksdynamiek op elk punt in de relatie te keren. Dat begint met een inventarisatie van die aspecten die gesprekken moeizaam maken. Waar ligt het eigenlijk aan? Ergert de ander je of vind je de verhalen van de ander niet boeiend of ronduit saai? En is dat zijn/haar aard of is het maar aangeleerd gedrag? Je partner kan bijvoorbeeld een opleiding gedaan hebben of een nieuw pad bewandelen waardoor hij/zij naar jouw idee anders is gaan praten. De stijl is anders, de onderwerpen zijn nieuw. Soms stuit zoiets partners tegen de borst; denken ze: wat heeft die opeens! Zeker als je partner het geleerde op jou projecteert en tal van verbeterpunten in jou ontdekt.

Je dient samen zicht te krijgen op de redenen en thema’s die jullie gesprekken ondermijnen. En dat doe je weer in goede gesprekken die je niet meer in staat bent te voeren. Zo wordt het nooit wat. En ik denk dat een stel zichzelf aan de haren uit het moeras zou moeten kunnen trekken om deze destructieve cirkel te doorbreken. Daarbij is verfrissende hulp nodig van een buitenstaander. En een grote deskundigheid om een gesprek bloot te leggen , te benoemen wat er gebeurt, dat inzichtelijk te maken voor beide partners op een heldere en rechtstreekse manier en vervolgens de patronen stuk voor stuk te doorbreken en te vervangen door ander, constructiever repertoire. Niet zoals je een aap op een stokje kunstjes leert. Er komt geen power point bij aan te pas. Het is noeste arbeid van sessie tot sessie. Daarbij is het zaak dat beide partners de intentie uitspreken, al het mogelijke te doen wat in hun eigen bereik ligt, om gesprekken beter te voeren. Zelfreflectie en aanspreekbaarheid zijn onontbeerlijk  in dit verband.

De regie terug

Wat levert dit hard werken nu eigenlijk op? Heel simpel: je krijgt de regie over de gesprekken terug. Waar je voordien de gesprekken niet kon keren en avond na avond op hetzelfde afstevende samen, zie je nu duidelijk wat er gebeurt en wat jij daar zelf actief in bijdraagt. Je kunt een gesprek halverwege keren, of tijdelijk parkeren (maar er wel op terug komen) en de onderliggende waarden herkennen die de ander heeft bij bepaalde onderwerpen. Toenemend begrip voor de zienswijze van de ander leidt tot meer sympathie, intimiteit. De spiraal naar beneden waarin je aanvankelijk zat, is een spiraal naar boven geworden bij de eerste keer dat een gesprek aardig loopt. Al duurt dat in het begin slechts tien minuten.

Grip hebben op gesprekken geeft rust en ontspanning. En vanaf het moment dat je doorziet wat je patronen zijn en welk systeem je samen hebt gebouwd in de loop der jaren, kun je onmogelijk meer zeggen dat je het niet ziet. Wat je weet, kun je niet plots niet meer weten. En je gaat het ervaren dat gesprekken leuker en inspirerend worden. Het is het echt waard om aan te gaan; de beloning is groot!.

Relatiecoaching helpt

Relatiecoaching helpt

Mijn moeder, intussen een gezegende 92 jaar oud, vraagt vaak aan mij: wanneer moet je weer lesgeven deze week? Ze bedoelt: heb je sessies deze week? Sessies relatiecoaching zijn voor haar eigenlijk rare evenementen. Vroeger had je geen relatiecoaching. Dan bleef je bij elkaar als de situatie niet absoluut de spuigaten uitliep. En je ging al helemaal niet met een buitenstaander over praten.

En er valt wat te zeggen voor het bij elkaar blijven, ook al is het vuur allang gedoofd en is de kou al ingetreden. Uit vertrouwdheid, gewenning of angst voor het onbekende. Niet alles hoeft benoemd te worden en het hoeft niet mateloos boeiend en inspirerend te zijn wat je elkaar te bieden hebt. En in iedere relatie is er wel wat aan de hand, nietwaar?

Toch blijft veel van wat niet besproken wordt, ergens in de lucht tussen twee geliefden hangen. Het lost niet zomaar op; het bezwaart en vergiftigt de lucht. Je kunt er voor kiezen gevoelens, emoties niet te delen maar dan moet je er intussen niet toch van alles van vinden. Dat gaat een ander namelijk zien aan je. Het ondermijnt de sfeer als je mokkend en dreinerig aanwezig bent en toch steeds volhoudt dat er niks is.

Langzaam treedt verwijdering in, neemt de intimiteit en seksualiteit af en ben je als stel langzaam een helling aan het afrollen. En wie bindt dan de kat de bel aan? Degene die er het meest onder lijdt. Soms komen stellen dan alsnog weer dichter bij elkaar en zijn ze blij dat ze op tijd het licht weer zagen. Vaker leiden de gesprekken tot verwijten, woede, dezelfde riedels, en dreigt het opgeven. Om maar van de ellende af te zijn. En dat is jammer.

Het overgrote deel van de stellen dat mij bezoekt krijgt naar eigen constatering meer grip op hun communicatie en gedrag. En ervaren een aanzienlijke verbetering van sfeer, sympathie, loyaliteit en intimiteit in hun relatie. Veel van mijn klanten zijn op zich in staat zelf te analyseren wat er steeds mis gaat in hun relatie of in hun eigen functioneren. Maar daarmee ben je er niet. Het doorbreken van een niet-effectieve of zelfs destructieve relatie, of het aangaan van moeilijke persoonlijke kwesties vergt moed, doorzettingsvermogen, helderheid en bovenal discipline. Eigenlijk net zoals dat het geval is bij elke zware klus. Ik trek stellen weg van het ravijn in mijn trajecten en dat vraagt om een actieve inbreng van de klanten zelf.

Ik ben daarbij steeds aanwezig en bereikbaar, ook tussen sessies in en na afloop van het traject. Ik ben direct en duidelijk en steek mijn nek uit in de feedback die ik geef. Dit wordt door mijn klanten soms als confronterend maar ook als verfrissend en helder ervaren. Ik ben toegewijd aan het resultaat en neem in de sessies de regie voor wat betreft de structuur en inrichting ervan voor mijn rekening. De invulling maken we gedrieën in respectvolle en diepgaande gesprekken. Helpt relatiecoaching? Je zou voor sessies bij mij kunnen komen en daarna doorgaan met precies hetzelfde gedrag als dat waarmee je binnen kwam maar dat zou gek zijn: je weet en kunt intussen beter.

Kom gerust eens kritisch kijken en luisteren in een kosteloos intakegesprek. En zie of ik  de wens kan helpen waarmaken, die veel mensen als beginpunt bij mijn trajecten uitspreken: “ik  streef in mijn leven naar iets mooiers”.

Klik hier voor de pagina Relatiecoaching

Blue Monday

Blue Monday

Er zijn van die dagen waarop jullie relatie dreint als een klein kind dat een ijsje wil. Dagen waarop je je afvraagt wat er ook alweer zo leuk was aan die ander, aan jullie leven samen. Je staat in de supermarkt voor de eindeloos lange rij toetjes en de existentiële moed zakt je in de schoenen. Wat een leegte en een sleur is het ook eigenlijk. Kwam er maar een zinderende man of vrouw om de hoek. Je hebt behoefte om opgetild te worden uit het leven en door de dagen heen te waaien als de onverschillige wind. De reisbureaus lokken met posters van Caribische eilanden en je zou morgen nog willen emigreren. Weg uit Nederland, weg  uit de straat vol met mensen die ‘s ochtends op precies dezelfde tijd naar hun werk gaan en er verhip elke avond weer van terugkomen. Al je goede voornemens zijn aan duigen en die van je partner ook. Wat een slap stel zijn jullie eigenlijk ook. En je moet nog een heel jaar! Je denkt aan een relatie burn-out. Zoiets bestaat toch? Daarover las je pas nog een artikel. Uitgedoofd, opgebrand, geen klap meer aan. Je kunt de ander verrassen met een lekkere massage of een romantische film en een wijntje en Franse kaasjes. Dat stond er ook bij in het artikel. Je moet er niet aan denken! Geen zin. Wanneer ben jij trouwens zelf voor het laatst verrast? Vijf jaar geleden op je verjaardag of zo? Je kijkt in de etalage en schrikt van jezelf. Wat zie jij er uit zeg. Grijze muis. Je kunt wel zien dat jij weinig meemaakt in je leven. Afgelopen weekend in de natte koude regen naar de woonboulevard geweest, hoera! En nu is het alweer maandag. Saaie maandag. Blue Monday.

Tijd voor een frisse wind door je relatie? 073 8887060

redland